KRAJDo zdarzenia doszło dzisiaj w miejscowości Sierockie. Napoczątek kwestia terminologiczna. Świeżo urodzone dziecko określamy noworodkiem, natomiast bobasa między 3. a 12. miesiącem życia - niemowlakiem. Rozmiary niemowlęce odnoszą się zatem do pierwszego roku życia dziecka. 1,5-2 lata - 87-92 cm - rozmiar 92; 2-3 lata - 93-98 cm - rozmiar 98; 3-4 lata - 99-104 cm Obowiązek dotyczy również dzieci wcześniej nieszczepionych przeciwko pneumokokom, urodzonych po tym terminie aż do ukończenia 19. roku życia 6 (np. jeśli w sierpniu 2019 r. do lekarza zgłasza się dziecko urodzone 1 stycznia 2017 r., czyli obecnie 2,5-letnie, to należy zaplanować u niego wykonanie obowiązkowego i bezpłatnego Doinnych przyczyn nadmiernego pocenia się należą przewlekłe infekcje, alergie, choroby skóry, choroby ośrodkowego układu nerwowego i inne. Nadwaga i otyłość także mogą prowadzić do wzmożonego pocenia. Może mieć ono też podłoże emocjonalne (podłoże psychogenne). Wpływ na ilość i zapach potu może mieć również dieta. 25-letni chłopiec zginał po tym, jak został potrącony przez osobowe renault. W tym czasie dziecko znajdowało się pod opieką pijanej babci. Domowe sposoby na wymioty u dziecka. Jeżeli dziecko wymiotuje, można mu podać do picia: chłodną wodę, wodę z dodatkiem soku z cytryny, napar z ziół – mięty, melisy, rumianku, bardzo łagodny napar z imbiru. Warto też zrobić chłodny okład na kark lub czoło i koniecznie pamiętać o lekkostrawnej diecie i obfitym nawadnianiu. Dziecko5-letnie swobodnie biega, skacze, chwyta i zachowuje równowagę. W tym czasie kształtuje się płynność i harmonia ruchu. W związku z nieukończonym procesem mielinizacji (dojrzewania układu nerwowego) nadal dla dziecka pozostają trudne precyzyjne ruchy manualne. Wzrasta doświadczenie ruchowe, rozwija się pamięć. Tragedia w Poznaniu. Nie żyje 2,5-letnie dziecko, które wypadło z okna ALERT POGODOWY Polska Koniec tygodnia pod znakiem intensywnych ulew. Prawo do zasiłku przysługuje zarówno matce, jak i ojcu dziecka. Ale zasiłek dostanie tylko jeden z rodziców — ten, który złoży wniosek. Nie dostaniesz zasiłku, jeśli inne osoby z rodziny, z którymi mieszkasz, mogą opiekować się chorym dzieckiem. Zasada ta nie obowiązuje, jeśli dziecko ma mniej niż 2 lata. W miejscowości Rocky View w kanadyjskiej prowincji Alberta pies zagryzł swoją 50-letnią właścicielkę. Wcześniej zaatakował 2,5-letnie dziecko, a kobieta próbowała je bronić. yNJQKaD. Dziecko, które ukończyło 1. rok życia, należy karmić zgodnie z poniższymi zasadami. Zdrowa dieta zapobiega wielu chorobom ujawniającym się w wieku dorosłym (np. chorobom serca i nadciśnieniu tętniczemu) oraz otyłości. Dzieci powinny otrzymywać różnorodne posiłki. Należy im dostarczyć odpowiednią liczbę kalorii, dostosowaną do ich potrzeb, aktywności fizycznej oraz wzrastania. W codziennej diecie należy uwzględniać jak najwięcej produktów pochodzenia roślinnego, a nieco mniej mięsa i innych produktów pochodzenia zwierzęcego. Proponuj dziecku dużo warzyw i owoców. Dzieci powinny je spożywać codziennie (świeże, mrożone lub konserwowe), najlepiej do każdego posiłku. Podawaj dziecku produkty zbożowe z pełnego ziarna, a unikaj produktów z ziarna łuskanego (białej mąki). Upewnij się, czy w składzie produktu pełne ziarno wymieniono na pierwszym miejscu. Nie ograniczaj tłuszczów. W pierwszych 3 latach życia tłuszcze, także zwierzęce (np. masło), są niezbędnym czynnikiem potrzebnym do rozwoju mózgu oraz najbogatszym źródłem energii. Umożliwiają również wchłanianie ważnych witamin. Po ukończeniu 3. roku życia masło i większość innych tłuszczów pochodzenia zwierzęcego spożywanych bezpośrednio lub stosowanych do przygotowywania posiłków zastąp olejami roślinnymi (np. z oliwek, pestek winogron, rzepakowym, sojowym, kukurydzianym) albo „miękkimi” margarynami. Zawierają one więcej „zdrowych” tłuszczów (tzw. wielonienasyconych). Dbaj o spożycie ryb, szczególnie o dużej zawartości tłuszczu. Udowodniono, że regularne spożywanie ryb zapobiega chorobom serca i naczyń krwionośnych (miażdżycy). Ryby należy przygotowywać na grillu lub upiec w folii w piekarniku, ponieważ smażone nie są tak wartościowe. Małemu dziecku nie podawaj miecznika, makreli królewskiej, płytecznika oraz mięsa rekina (zalecenie to dotyczy także kobiet karmiących piersią), ponieważ mogą być one zanieczyszczone szkodliwymi substancjami. Staraj się podawać chude mięso lub produkty mięsne o zmniejszonej zawartości tłuszczu, a z pieczonego drobiu zawsze zdejmuj skórkę. Do posiłków możesz dodawać przyprawy, ale ogranicz spożycie soli kuchennej, także zawartej w różnych innych produktach spożywczych. Jeżeli chcesz dodawać do posiłków dziecka sól, to tylko jodowaną, kamienną lub morską. Ogranicz słodycze! Unikaj napojów (w tym soków) i pokarmów słodzonych cukrem. Produkty te są źródłem zbędnych kalorii, które przekształcają się w tkankę tłuszczową. U dzieci między 1. a 6. rokiem życia należy ograniczyć spożywanie tego typu napojów do 120—180 ml dziennie. Od kiedy mogę podawać maluchowi mleko krowie? W 2. roku życia możesz już podawać dziecku mleko krowie lub mleko modyfikowane w proszku przeznaczone dla dzieci, które ukończyły 1. rok życia. Mleko modyfikowane dla dzieci w 2. roku życia zawiera w swojej nazwie słowo „junior” lub jest oznaczone na opakowaniu cyfrą 3. Jest wzbogacone w odpowiednią ilość białka, tłuszczów i żelaza. Na rynku dostępne są mleka modyfikowane zawierające dodatki smakowe (wanilia, miód). Są one jednak bardzo słodkie, dlatego lepiej wybrać mleko o neutralnym smaku. Co zrobić, jeśli moje dziecko nie chce pić mleka? Mleko i jego przetwory są najważniejszym źródłem wapnia, który ma istotne znaczenie dla rozwoju zdrowych i mocnych kości. Dwulatki powinny spożywać dziennie około 800—1000 mg wapnia. Jeżeli dziecko nie chce pić mleka, alternatywą mogą być inne produkty mleczne (np. jogurt, kefir, kwaśne mleko, twarożek). Ponadto, w 2. roku życia można już podawać sery topione i żółte, a także orzechy i nasiona, które również stanowią cenne źródło wapnia. Jednej szklance mleka pod względem zawartości wapnia (240 mg) odpowiadają: jeden mały kubeczek jogurtu (150 g) jedna szklanka kefiru jedna szklanka maślanki 35 dkg sera białego (4–5 naleśników z serem lub ok. 20 pierogów leniwych) dwa małe „trójkąciki” serka topionego dwa plasterki sera żółtego Ile posiłków dziennie powinien jeść dwulatek? Od 2. roku życia dziecko powinno jeść 5 posiłków dziennie, tzn. śniadanie, drugie śniadanie, obiad, podwieczorek i kolację. Staraj się maksymalnie ograniczyć „podjadanie” między posiłkami – takie nawyki grożą otyłością. Czy w 2. roku życia mój maluch może jeść to samo co starsi członkowie rodziny? Zależy to od nawyków żywieniowych w danej rodzinie. Jeżeli podstawę jadłospisu stanowi przysłowiowa golonka z kapustą i grzybami, poprzedzona zawiesistą zupą ze śmietaną, to nie jest to dieta odpowiednia dla dwulatka (ani żadnego innego dziecka). Bardzo ostre, wyszukane potrawy kuchni wschodniej mogą nie smakować małemu dziecku, choć czasem może ono zaskakiwać rodziców zamiłowaniem do zdecydowanych smaków. Jeżeli natomiast rodzice starają się przestrzegać zasad zdrowego żywienia i dbają o różnorodność jadłospisu, to większość dzieci w 2. roku życia porzuca mdłe papki na rzecz atrakcyjnych potraw serwowanych innym domownikom. Od kiedy można podawać słodycze? Nie podawaj dziecku słodyczy i napojów słodzonych przez pierwsze 2 lata życia. Podawanie słodyczy i napojów słodzonych już w pierwszych latach życia dziecka jest często popełnianym błędem. Takie postępowanie utrwala w dziecku niekorzystne nawyki żywieniowe. Optymalne jest zastąpienie cukierków suszonymi owocami, a wafelków – jogurtem. Praktyka czasem rozmija się z teorią, zwłaszcza w przypadku kolejnych dzieci w rodzinie, wyedukowanych przez starsze rodzeństwo. Ale warto próbować! Postaraj się ustalić stałą porę deseru, np. po obiedzie. Najedzone dziecko zje mniej słodyczy. Co zrobić, jeśli dziecko chce jeść tylko kilka tych samych potraw? Nie zmuszaj dziecka do jedzenia, jeśli nie chce. Zwykle stan taki trwa niezbyt długo, nie odbijając się w żaden sposób na zdrowiu i rozwoju dziecka. Dlatego warto się uzbroić w cierpliwość i przeczekać ten trudny okres. Pamiętaj, że zmuszanie dziecka do jedzenia nauczy je, że może to być kartą przetargową przy wymuszaniu innych korzyści. Czy mogę karmić dwulatka butelką? Można, ale po co? Początek 2. roku życia to dobry czas na przygotowanie dziecka do rozstania się z butelką. Gdy dziecko ukończy 1. rok życia, zacznij stopniowo ograniczać karmienie butelką. Pamiętaj, że karmienie butelką (zwłaszcza przed snem i w nocy) sprzyja rozwojowi próchnicy. Rozstanie z butelką zajmuje zwykle trochę czasu i trzeba się do niego przygotować. Jeżeli rodzice podjęli taką decyzję, powinni być konsekwentni. Warto zacząć od podawania w kubku tych napojów, które dziecko lubi najbardziej, a następnie rezygnować z kolejnych karmień. Zadbaj, aby dziecko miało w tym czasie wiele zajęć, a przed snem było zmęczone zabawą i spacerem (wtedy łatwiej zaśnie bez „butli” w buzi). Możesz też zorganizować uroczyste pożegnanie butelki lub oddanie jej młodszym dzieciom, a następnie mocno i czule utulić dziecko płaczące z żalu za butelką. Artykuł pochodzi z przewodnika dla rodziców Pierwsze 2 lata życia dziecka wydanego przez Medycynę Praktyczną, Kraków 2012 Ile powinno pić dziecko? Już roczny malec ponad połowę tego, co dorośli. Dziesięciolatek tyle, co jego rodzice. Oczywiście, na znaczenie, jakie są jego gabaryty, ale to różnice niewielkie. Skąd pozyskiwać płyny i w jakiej ilości?Dzienne zapotrzebowanie na płyny wg Panelu ds. Produktów Dietetycznych, Żywienia i Alergii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA):0-6 miesięcy - ok. 680 ml na dobę lub 100-190 ml/kg ciała/dzień, źródło płynów: pokarm kobiecy lub mleko modyfikowane,6-12 miesięcy - 0,8-1,2 l na dobę (mleko + napoje i pierwsze produkty stałe)1-2 lata - 1,1-1,2 l na dobę2-3 lata - 1,3 l na dobę4-8 - 1,6 l na dobę9 lat - 1,9 l na dobęmłodzież i dorośli - 2 litry na dobę,Oczywiście, to dane orientacyjne. Inne potrzeby ma drobna dziewczynka, inne wyrośnięty młodzieniec. W tabeli są też zastrzeżenia, by uwzględniać takie czynniki, jak pogoda (w upalny dzień zapotrzebowanie wyraźnie rośnie), aktywność fizyczna, cechy indywidualne (np. pocenie się).Uwaga, europejskie zalecenia nie mówią o piciu czystej wody, a dostarczaniu jej za pomocą płynów i pokarmów. Warto o tym pamiętać, zwłaszcza, gdy wydaje nam się, że dziecko za mało pije. Średnio aż 20-30% dobowego zapotrzebowania na wodę pokrywa pokarm, zwłaszcza taki obfitujący w wodę, jak zupy, warzywa i owoce. Pewna ilość wody jest nawet w chlebie, jednak z pewnością łatwiej ją pozyskać z arbuza, rzodkiewki, brzoskwini, ogórka czy jabłka. Owoce i warzywa to głównie woda (nawet powyżej 90 proc. składu). Podobnie jak mocDo picia najlepsza jest czysta woda. Najłatwiej się nią napić, odpowiednio nawodnić, jest doskonałym źródłem cennych minerałów, jak magnez czy wapń. Pamiętaj, by o stopień mineralizacji wody właściwej dla twojego dziecka zapytać lekarza. Najmłodsze dzieci nie mogą pić wód o dużej zawartości pierwiastków, gdyż mogą one stanowić za duże obciążenie dla ich nerek. Starsze i zdrowe (zazwyczaj od 3. roku życia) mogą pić już taką wodę, jak rodzice, ale lepiej się upewnić czy nie ma indywidualnych przeciwwskazań. Woda nie psuje zębów, można ją pić nawet w nocy. Nie zawiera konserwantów i cukru, nie wpływa negatywnie na apetyt, stąd jest wskazana dla dzieci. Jeśli zaproponujesz ją maluchowi już w pierwszym roku życia, nawet nie pomyśli, że można jej nie starsze dziecko, które twierdzi, że wody nie lubi, są różne sposoby: fantazyjne butelki z dzióbkiem, ładny kubek, ale przede wszystkim dobry przykład, czyli rodzice, którzy piją wodę. Skoro jest dobra dla dorosłych, zwykle smakuje też i jednak dziecko wody nie pije, nie załamuj rąk, ale pilnuj, by regularnie dostarczało organizmowi płyny. Herbatki, zupa, świeże owoce i warzywa: to wszystko znakomite źródła płynów. Uwaga, soki nie są zalecane małym dzieciom. Zasadniczo sok owocowy powinien być dodatkiem do diety. Dzieci do roku nie powinny wypijać więcej niż 100 ml takiego soku na dobę (a nic się nie stanie, jeśli nie wypiją go wcale), starsze lepiej, żeby nie przekraczały 200 ml na a dzieci - obowiązujące zalecenia Dlaczego picie jest takie ważne?Noworodek w ponad 80 proc. składa się z wody. U dziecka stanowi ona 75 proc. masy ciała, u osoby dorosłej 60-70 proc. Stąd: wszyscy potrzebujemy dostarczyć organizmowi odpowiednią ilość płynów, a dzieci (proporcjonalnie do swoich rozmiarów) mózgu i ponad 70 proc mięśni to woda, więc jeśli dziecko ma się dobrze rozwijać i mieć siłę na harce oraz zdobywanie nowych umiejętności, musi pić. Jak każdy: twoje dziecko bez wody nie może oddychać, odżywić komórek, trawić i uformować stolca (zaparcia to częsty objaw niedoboru wody w organizmie). Potrzebuje jej, by dobrze widzieć, skakać, biegać, zgiąć rękę w łokciu (każdy staw musi być odpowiednio nawilżany) i nie chorować: woda równoważy układ odpornościowy, umożliwia pracę nerek i reguluje temperaturę. Już niewielki niedobór wody zakłóca więc pracę wielu piją za małoWedług specjalistów z Europejskiego Instytutu Nawodnienia (EHI) dzieci, chociaż najbardziej narażone są na odwodnienie, dostarczają organizmowi za mało płynów. Problemy czasem zaczynają się już w niemowlęctwie. Zdrowe maluchy instynktownie spożywają właściwą ilość pokarmu, jednak matka karmiąca musi pić odpowiednio dużo wody, by "produkcja" mleka nadążała za potrzebami. Dzieci, które ulewają, wymiotują, mają zbyt luźne stolce, są narażone na niedobory płynu, zwłaszcza, że nie umieją zasygnalizować starsze pije dopiero, gdy chce mu się pić? Byłoby zdecydowanie lepiej, gdyby ktoś mu wcześniej przypomniał o wodzie. Uczucie pragnienia to już objaw niewielkiego odwodnienia, a dzieci zauważają je często z poślizgiem. Często bowiem są tak zajęte zabawą i innymi aktywnościami, że zapominają o piciu (podobnie jak o oddaniu moczu). Nie da się rozpieścić dziecka, które nie ukończyło dziewięciu miesięcy. Maluszek płacze tylko wtedy, gdy czegoś potrzebuje. Już ciut starsze dziecko używa płaczu by wymusić na mamie nieustającą obecność czy noszenie na rękach. Rozpoczyna się prawdziwa próba sił! Dzieci nie rodzą się potworami. Ale niektórzy rodzice przez codzienne decyzje "hodują" niegrzeczne dzieci. Psychologowie podkreślają, że rodzice muszą wyznaczać dziecku granice, jasno określać co im wolno, a czego nie wolno. To potrzebne im dla poczucia bezpieczeństwa. Niestety - rodzice bywają niekonsekwentni i często w zależności od swego humoru na coś się raz zgadzają, a innym razem nie. Albo dla świętego spokoju (pozornego) pozwalają dziecku na niewłaściwe zachowanie. A dzieci? Cóż zawsze będą próbować jak daleko mogą się posunąć, jakby badając, gdzie jest ta granica, której nie mogą przekroczyć. Niegrzeczne dziecko to efekt postępowania rodziców, nie da się ukryć. Psychologowie podkreślają, że tzw. rozpieszczone dzieci są po prostu nieszczęśliwe, mają zaburzone poczucie bezpieczeństwa. W ich świecie wszystko jest zmienne i niejasne. Zachowanie niegrzecznego dziecka – takiego, które się wciąż czegoś domaga, nie liczy się z nikim, jest skoncentrowane na sobie, kaprysi, nie przestrzega żadnych reguł – to wołanie o pomoc. Dziecko jakby prowokuje dorosłych do zdecydowanych działań, chce wreszcie poczuć mocny grunt pod nogami. Niegrzeczne dziecko w przedszkolu i szkole w konsekwencji złego wychowania będzie mieć kłopoty a w życiu dorosłym nie poradzi sobie np. z podejmowaniem decyzji czy w partnerskich związkach. Przepis na niegrzeczne dziecko Rada pierwsza: Skoncentruj się tylko na dziecku (nawet półrocznego nie wypuszczaj z rąk). Usprawiedliwiaj każde jego złe zachowanie tym, że jest małym dzieckiem. Kiedy ma półtora roku, dwa czy trzy lata pozwól mu pluć przy jedzeniu albo wchodzić na stół – w żadnym razie nie krytykuj takiego zachowania. Jeśli dziecko przepędza wujka z krzesełka i robi awanturę, że to jego krzesełko, przyznaj dziecku rację, wytłumacz wujkowi kto tu rządzi. Rada druga: Udawaj, że nigdy nie widzisz złego zachowania dziecka i unikaj konfrontacji ze swoim dzieckiem. Jeśli na przykład pijesz herbatę z przyjaciółką, a twoje dziecko prosto z kanapy, gdzie siedzicie, wchodzi na stół między filiżanki, a następnie zeskakuje na podłogę do swoich zabawek – nie reaguj! Przecież nic się takiego nie dzieje! Pozwól też dziecku grzebać w torebce przyjaciółki i wyjmować z niej różne drobiazgi . Rada trzecia: Nie odmawiaj dziecku niczego – kupuj każdą rzecz, jaka mu się spodoba w okienku kiosku, gdy jesteście na spacerze oraz nigdy nie odmawiaj niczego w sklepie spożywczym ani zabawkowym. Rada czwarta: Pozwól dziecku jeść słodycze wtedy, kiedy chce i pamiętaj, żeby nie wydawać stanowczych poleceń co do sprzątania zabawek po zabawie czy wieczornego mycia zębów. Rada piąta: Jeśli twoje dziecko (trzy lub czteroletnie) ciągle przerywa rozmowę dorosłych, nie pozwala ci porozmawiać przez telefon (bo ciągle coś chce - siusiu, pić, żeby się z nim bawić), zrezygnuj z rozmowy i cały czas baw się z dzieckiem. To nic nie szkodzi, że ty musisz skorzystać z toalety czy jesteś głodna albo musisz zająć się domowymi obowiązkami. Odłóż wszystko. Najważniejsze jest natychmiastowe spełnienie każdego życzenia dziecka. Rada szósta: Tłumacz, namawiaj, wyjaśniaj (szczególnie dwulatkowi), dlaczego po dwóch godzinach zabawy na placu trzeba wracać do domu. Ustąp i zostańcie dłużej, tym bardziej, że dziecko rzuca się na ziemię, płacze i protestuje przed opuszczeniem placu zabaw. Rada siódma: Podczas uroczystego obiadu, na który zaprosiliście gości (dziadkowie, ciocie i wujkowie też do nich należą) pozwól dziecku wybierać rączkami jedzenie z półmisków, bawić się jedzeniem i podbierać słodycze z talerzyków gości. A może wolisz grzeczne dziecko? Też mamy przepis jak je wychować! Rada pierwsza: Już niemowlakowi pozwól, żeby chwilkę na ciebie zaczekał. Jeśli nic mu nie jest, nie jest chory, nie musisz być natychmiast na każde jego wezwanie. Odezwij się, że jesteś, nawet mów do niego cały czas i dokończ to, co robiłaś. Nie bierz na ręce dziecka, które się niczego nie domaga. Jeśli leży sobie spokojnie i obserwuje karuzelę przyczepioną do łóżeczka albo ogląda swoje paluszki – pozwól mu na takie zajmowanie się sobą. Pamiętaj! Malutkie dziecko płaczem „mówi”, że jest mu źle. Jeśli jakaś jego potrzeba nie jest zaspokojona, wzywa mamę tak jak potrafi. Może wystarczy włożyć go do leżaczka i wziąć do kuchni, gdzie gotujesz obiad, tak, aby cię widział i słyszał? Albo postawić obok siebie przy desce do prasowania i mówić do niego? Oczywiście, jeśli nic nie pomaga, a dziecko bardzo płacze, lepiej wziąć je na ręce, przytulić i uspokoić. Rada druga: Nie bój się konfrontacji z własnym dzieckiem. Kto jeśli nie ty nauczy go, co jest dobre, a co złe? Nie możesz udawać, że nie widzisz niegrzecznych zachowań . Uświadom sobie, że ty i tak zareagujesz łagodniej (mimo że krytycznie) na każde złe zachowanie niż inni dorośli czy rówieśnicy. Rada trzecia: Nie bój się dziecku odmawiać. Nie ma w tym nic złego. Muszą być sytuacje w życiu dziecka, w których usłyszy „nie”. Czasami dla jego bezpieczeństwa – przecież nie boisz się powiedzieć „nie” dziecku, które włazi na parapet otwartego okna. Na tej samej zasadzie możesz mówić „nie” w sklepie. Umów się z dzieckiem, że np. raz w tygodniu, w piątek po przedszkolu, będzie mógł sobie wybrać jakiś drobiazg. Podczas codziennych zakupów warto tłumaczyć dziecku, że już wiele rzeczy dla niego kupiłaś: bułki, jabłka czy kiełbaski. Nie ma co chodzić z dzieckiem do sklepu z zabawkami, żeby pooglądać co w nim jest . Można tam iść na specjalną okazję, np. urodziny czy Dzień Dziecka (oczywiście ty musisz monitorować wybór, żeby zwrócić uwagę na cenę i na przydatność zabawki). Dziecko nie musi niczego dostać, tylko dlatego że kupujecie prezent jego rodzeństwa czy koleżanki. Nie trzeba go pocieszać z tego powodu, że siostra ma urodziny. Wystarczy przypomnieć co ono dostało w urodzinowym prezencie. Rada czwarta: Cała trudność polega na tym, żeby być i łagodnym, i stanowczym. Dla dziecka musi stać się oczywiste, że wieczorem albo po zabawie sprząta się zabawki, że nie może samo brać słodyczy (trzeba je dawać np. na deser po obiedzie, ale nie przed posiłkami, nie w nagrodę, nie na pocieszenie i nie, żeby dziecko przekupić), że wieczorem i rano trzeba myć zęby, a po skorzystaniu z toalety i przed jedzeniem – ręce. Że od tego nie ma odwołania. Tak jak i od posługiwania się słowami: proszę, dziękuję, dzień dobry i do widzenia. Pomyśl, że to w konsekwencji działa na korzyść dziecka. Rada piąta: Już małe dziecko musi wiedzieć, że nie wszystko jest natychmiast i tylko dla niego. Mama też może być zmęczona i musi wypić herbatę i odpocząć albo zająć się domowymi obowiązkami. Tłumacz dziecku, że jest czas dla mamy, ale po obiedzie będzie czas tylko na zabawę z nim (rozumieją to dwuipółletnie i trzyletnie dzieci). Od czterolatka musisz wymagać, żeby nie przerywał dorosłym podczas rozmowy, żeby zajął się sobą, gdy jest u ciebie gość. Oczywiście nie da się zamknąć dziecka w jego pokoju, ale można wymagać samodzielnej półgodzinnej zabawy, a potem zorganizować malowanie lub układanie klocków czy puzzli przy dorosłych. Pamiętaj! Dziecko musi wiedzieć, że jest świat dzieci i świat dorosłych. Rada szósta: Pamiętaj, że to rodzice decydują a nie dzieci. Jeśli dwuletnie dziecko po dwóch godzinach zabawy na podwórku nie chce wracać do domu, to ustąp i pozwól jeszcze raz zjechać ze zjeżdżalni, ale uprzedź, że to zdecydowanie ostatni raz i bądź potem konsekwentna. Nie musisz do dwulatka wygłaszać przemowy o konieczności powrotu do domu. To do niego nie dotrze. Na pewno nie krzycz, nie złość się, bo to też jest dla niego niejasne, dlaczego mama jest wściekła, przecież huśtać się jest tak przyjemnie. Jeśli dziecko protestuje, rzuca się na ziemię, krzyczy, weź je na ręce (nawet jeśli się wyrywa) i wyjdź z placu zabaw. Sytuacja taka może powtarzać się jeszcze przez kilka dni, ale dziecko w końcu zrozumie, że mama jest stanowcza, a w konsekwencji da mu to poczucie bezpieczeństwa, że mama wie co i dlaczego robi i to jest dobre (bo trzeba wrócić na posiłek czy na codzienną drzemkę). Rada siódma: Nie pozwól dziecku na brzydkie zachowanie przy stole podczas posiłków. Pokazuj, jak należy się zachować. Trzylatkowi możesz już dużo wytłumaczyć, a nawet od niego wymagać. Nie oczekuj jednak, że małe dziecko przesiedzi spokojnie przy stole przy długim rodzinnym niedzielnym obiedzie. Lepiej niech zje obiad w swoim tempie i odejdzie od stołu do zabawek. Autor: Maciej Pawłowski - LekarzWszyscy rodzice chcą, by ich dzieci rozwijały się zdrowo, dobrze jadły, rosły i przybierały na wadze. Przyrost wagi oraz to, jak dziecko rośnie, świadczy (między innymi) o prawidłowym rozwoju malucha. Dlatego przy każdym badaniu kontrolnym sprawdzany jest jego wzrost oraz waga. Jednak nie zawsze wyniki pomiarów wskazują na to, że wszystko jest w porządku. Jeśli nasza pociecha nie przybiera na wadze we właściwym tempie, może być to pierwszy sygnał, że zaczyna dziać się coś niedobrego. Co w sytuacji, kiedy dziecko, zamiast przybierać masę ciała chudnie albo rośnie zbyt wolno? Powszechnie wiadomo, że dziecko w pierwszych dniach (głównie po 48 lub 72 godzinach) po urodzeniu traci masę ciała. Czasami jest to nawet do 10% wagi urodzeniowej. Jeśli więc Twoje dziecko nieco schudło w pierwszych dobach, pamiętaj, że jest to normalne, zwłaszcza u niemowląt karmionych piersią. Tempo wzrastania dzieci karmionych wyłącznie piersią jest inne niż dzieci karmionych sztucznie. Wzrost i waga a rozwój dzieckaWedług obowiązujących norm dziecko powinno podwoić swoją masę urodzeniową w 5-6 miesiącu życia, a potroić ją w 12 miesiącu. Średnio niemowlak powinien przybywać na masie średnio o 26-31 g/dobę w okresie 0-3 miesięcy życia, następnie 17-18 g/dobę w okresie 3-6 miesięcy życia, potem średnio 12-13 g/dobę w wieku od 6 do 9 miesięcy, 9 g/dobę w okresie 9-12 miesięcy. Oczywiście są to wartości uśrednione. Pamiętajmy, że domowy pomiar masy ciała u niemowlęcia nie jest łatwy, z uwagi na ruchliwość dziecka, ciężar jego ubrania czy też niedokładność wagi (którą zwiększyć może na przykład ustawienie jej na miękkim podłożu). Dlatego rozwój dziecka pod względem parametrów ciała jest sprawdzany podczas każdej wizyty u pediatry (na wadze do tego przeznaczonej), a wynik zapisuje się w książeczce i odnotowuje na siatkach centylowych. W okresie późniejszym, czyli między trzecim a jedenastym rokiem życia przyrost wagi jest w zasadzie stały. W praktyce oznacza to, że w ciągu każdego roku dziecko staje się mniej więcej 2-3 kg cięższe i 5-7 cm wyższe. Należy także pamiętać, że istnieją dość istotne różnice w rozwoju chłopców i dziewczynek. We wczesnym dzieciństwie chłopcy są wyżsi i ciężsi. Jednak tendencja ta zdecydowanie zmienia się między jedenastym a trzynastym rokiem życia dziecka. Wówczas dziewczynki wkraczają w okres dojrzewania i stają się większe od chłopców. Pomiar należy przyrównać do siatek centylowychPrzy ocenie dokonanych pomiarów korzystamy z siatek centylowych. Wartości w normie to miedzy 3 a 97 centylem dla każdego pomiaru z osobna (masa ciała, wzrost, obwód głowy). Najlepiej, żeby waga, wzrost i obwód głowy dziecka znalazły się między 10 a 90 centylem. Czym są centyle? Pozwalają one sprawdzić, jak wymiary naszego dziecka wyglądają wobec wymiarów rówieśników o tej samej płci, w tym samym wieku i pochodzących z tej samej populacji (np. kraju). Oznacza to, że jeśli nasza córka ma masę ciała na poziomie 25 centyla, to 75% dziewczynek w jej wieku ma masę ciała większą od też jest zwrócenie uwagi na wymiary. W ciągu pierwszego roku niemowlęta zwiększają swoją długość o 50% w stosunku do długości przy urodzeniu, natomiast o 33% zwiększają obwód głowy. W późniejszym wieku niedobór masy ciała i wzrostu definiuje się, jeśli waga dziecka i jego wzrost mieści się poniżej 3. centyla na siatce centylowej. Niedoborowi masy ciała towarzyszy też często niechęć do jedzenia. Należy również zwrócić uwagę na to, ile ważą i mierzą rodzice. Można spodziewać się przecież, że jeśli obydwoje ważą po 55 kg i mierzą 155 cm, to ich dziecko również będzie drobne. Czynniki wpływające na wzrost i wagę dzieckaMusimy pamiętać, jak ważne od samego początku jest dbanie o właściwe odżywianie dziecka. Nie chodzi jedynie o to, żeby dziecko nie chodziło głodne, tylko żeby zapewnić właściwą proporcję białek, węglowodanów i tłuszczy. Pozostałe czynniki, które mogą wpływać na wzrost i wagę malucha:genetyczne uwarunkowanie budowy ciała,stan zdrowia,kondycja fizyczna,konstrukcja psychiczna. Przyczyny niewłaściwego przybierania na wadzePrzyczyn może być wiele. Najczęściej spotykane to:zakażenie układu moczowego,zakażenie pasożytnicze,celiakia,złe warunki socjalne,nowotwory,niedokrwistość,niewydolność nerek,alergia pokarmowa,złe nawyki żywieniowe (w tym anoreksja i bulimia),zakażenie Helicobacter pylori,mukowiscydoza,nadczynność tarczycy. Diagnostyka niedoboru masy ciała nie jest łatwa, zwykle w jej ramach należy skierować dziecko do poradni gastroenterologicznej dla dzieci. Do badań mogących pomóc w postawieniu diagnozy należą: morfologia z rozmazem, jonogram, wskaźniki stanu zapalnego, poziom żelaza, enzymy wątrobowe, parametry nerkowe, badanie kału na obecność pasożytów, przeciwciała przeciwko transglutaminazie tkankowej, przeciwko pasożytom, Helicobacter pylori, hormony tarczycy, IgE swoiste, badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej, radiografia klatki piersiowej, czasami również konieczna jest gastro-, kolonoskopia lub konsultacja psychiatryczna. Sprawdź czy Twoje dziecko prawidłowo przybiera na wadzeAby skontrolować, czy dziecko prawidłowo przybiera na wadze, w poniżej zamieszczonej tabeli znajdź wzrost swojego maluszka. Następnie sprawdź wagę odpowiadającą temu wzrostowi i porównaj ją z wagą rzeczywistą dziecka. Siedmiomiesięczny chłopiec waży 7 kg i ma 72 cm długości. Zgodnie z tabelą w tym wieku powinien mieć 70 cm (+/- 5 cm) wzrost więc jest zgodny z 72 cm powinien ważyć 8,8 kg. Czyli w stosunku do swojego wzrostu waży o 1,8 kg za mało. A odchylenie to jest większe niż dopuszczalne +/- 1,5 kg. Chłopiec ma zatem Fotolia by © Kurhan Autor Maciej Pawłowski - LekarzJestem lekarzem w trakcie specjalizacji z pediatrii w Łodzi. Oprócz zagadnień związanych z medycyną interesuję się sportem i językami obcymi.